Trema cz 4 dokończenie

Jak radzić sobie z tremą?
– nie unikać trudnych sytuacji
– poznać, co się dzieje gdy przeżywamy tremę
– wiedzieć, co pozytywnie na nas wpływa
– unikać negatywnych fantazji, wyobrażeń
– znaleźć w naszym zadaniu coś pozytywnego
Żeby sobie radzić z tremą, te rzeczy musimy wykonywać regularnie. Niektórzy sięgają po relaksację.

Trema cz 3

Inne przyczyny: nadmierna ambicja, duże (czasami nadmierne) poczucie odpowiedzialności za siebie i za innych, zewnątrzsterowność (typ osobowości, który powoduje, że oceny innych są dla nas najważniejsze). Z czynników pozapsychologicznych: zbyt małe doświadczenie, niedostateczne opanowanie zadania lub utworu, poczucie że zrobiliśmy niewystarczająco dużo, mało wydajny sposób ćwiczenia, niewłaściwy aparat wykonawczy i świadomość tego, skłonność do skurczów mięśni, brak wizji utworu, otrzymanie zadania zbyt trudnego dla nas, brak zaufania do osób nam towarzyszących, kiepskie relacje z odbiorcami, zła temperatura Sali, brak świadomej wiedzy o tym co nam przeszkadza, zła akustyka sali, złe oświetlenie, hałas, nieprzewidywalne reakcje ze strony publiczności.
Czy zawsze jest tak, że większe doświadczenie powoduje, że trema nas nie dopada? Niekoniecznie. Niektórzy artyści mówią o sobie “wieczni tremiarze” – nie ważne ile by występowali, zawsze zżera ich trema.
Dlaczego trzeba poznać objawy tremy? Po to, aby móc nimi pokierować. Objawy tremy są bardzo zróżnicowane, najczęściej objawy sercowo-naczyniowe, objawy związane z układem oddechowym (np. oddech szczytami płuc), objawy związane z układem pokarmowym, objawy związane z układem ruchowym (min. wzrost napięcia mięśniowego). Mogą być też objawy bardziej długotrwałe, niezwiązane z przeżywaniem tremy w danej chwili, ale trwające dłuższy czas, np. obsypanie całego ciała wypryskami, łuszczyca.
Jakie emocje towarzyszą tremie? Lęk, poczucie winy, wstyd, złość, gniew, rozczarowanie, rozżalenie, zdziwienie.

Trema cz 2

Trema ma charakter procesualny, ona trwa w czasie. Może występować trema przed występem (faza związana z przygotowaniem utworu, trema może przeszkadzać również w fazie przygotowania!), w trakcie występu (wtedy jest odczucie koncentracji na sobie, zaczynamy interpretować objawy płynące z naszego ciała, to co z nami się dzieje “bierze górę”), po występie (gdy analizujemy to, czego dokonaliśmy, niekiedy bojąc się negatywnej oceny).
Ludzie, którzy doświadczyli tremy, doświadczyli również innego zjawiska – tremy przed tremą. Pojawia się, gdy człowiek “zjedzony” przez tremę boi się powtórzenia tego samego doświadczenia. Trema przed tremą może się wtedy pojawić w każdym momencie. Te objawy tremy dosięgają nawet osoby doświadczone.
Dlaczego powstaje trema? Mówi się o przyczynach o podłożu psychologicznym. Mówi się między innymi o temperamencie (wysoko i nisko reaktywny). U osób wysoko reaktywnych nawet doświadczenie wieloletnie nie powoduje obniżenia objawów tremy. Osoby nisko reaktywne doświadczają mniejszego obciążenia, łatwiej im też obniżyć poziom tremy.
Wymienia się również brak odporności na stany lękowe oraz poczucie własnej wartości i samoocena.

Trema cz 1

Na gruncie psychologii nie ma pojęcia “trema”. Jest to tylko szczególny rodzaj stresu. W tremie pojawia się wysoki poziom pobudzenia, co powoduje, że jakość naszego działania znacznie się pogarsza.
Zjawisko tremy występuje wszędzie tam, gdzie mamy do czynienia z dużym napięciem emocjonalnym spowodowanym koniecznością dobrego zaprezentowania się i poddania ocenie innych osób. Różne są definicje tremy, mają jednak cechy wspólne. Przyjmuje się, że trema to zespół niekorzystnych objawów wpływających na grę, śpiew czy wykonanie choreograficzne. Może być niegroźna, aż do objawów groźnych jak zatrzymanie pracy serca i omdlenia. Skala zjawisk związanych z tremą jest bardzo różnorodna.
Może być też inna, ogólna definicja tremy – po prostu nerwowość powodująca liczne zahamowania w trakcie występu.
Tremę można również zdefiniować jako bardzo dynamiczny proces psychiczny.
Kogo tak naprawdę dosięga trema? Muzyk, aktor, tancerz, śpiewak, wykładowca… czyli osoby występujące publicznie, mające świadomość, że wszystko co zrobią nie może zostać wycofane. Istnieje możliwość poprawy, zostaje jednak w świadomości ten błąd, że coś nie wyszło.
W zupełnie innej sytuacji znajdują się osoby tworzące “z dala od tłumu”, np. pisarze przygotowujący swoje dzieła. Prezentacja dzieła jest niejako poza twórcą.
Każdy występujący ma jakieś poczucie odpowiedzialności, np. wobec twórcy dzieła. Chęć dorównania wielkości dzieła nasila tylko doświadczanie tremy.